ilk mastodon açtığım zamanlardaki berbat vaziyetten kendimi çekip çıkarabildiğim için şu olaylar bir bitsin kendi dudaklarımı alnıma yapıştırabileceğim bir mekanizma icat edeceğim. asla bırakmak yok biz her şeyi halledebiliriz ve halledeceğiz. her şey halloluyor bile biz yaşıyoruz sadece. başlamak ve yapmak, gerisi tıkır tıkır gelecektir. canım arkadaşlarım kendinize çok iyi bakın, kendimize çok iyi bakalım, bunu hak ediyoruz.

"Geçmişleri kurtarmak ve bütün 'böyledi'leri 'böyle istiyordum' haline getirmek! Bence kurtuluş budur."

Niçe abêm yine haklidir.

elbet olduracağız mücadele bitmez devam hep devam

vay beee arkadaşlar mastodostlar merhaba hepinizi öperim ve sarılmak <3

Koca bir hapishanenin içinde, önce yıkmaktan sonra kaçmaktan umudu kestik de huzuru hücremizi ve hücre arkadaşlarımızı seçerek bulmaya mı çalışıyoruz ? Bilemiyorum ama halimiz hal değildir.

Sürekli yarım kalan yeni başlangıçlar da yıpratıp tüketiyor. Potansiyeli ortaya koyabilecek bir başlangıç adımı ve istikrarlı, disiplinli, dirayetli, yorgun fakat yol kat etmiş bir şekilde ortalamak yolu, sonunda da yetkinlik hissiyle tatmin olup sunulabilmiş ve dönütü de tatmin etmiş durumu geliştirmek için keyifli ve huzurlu bir şekilde çabalamaya devam etmek
@iklimler

bir tuzak. bir soru ve cevap. bir gün öncesi ve bugün ve arada geçen zaman. çantasızım, dudaklarım kurumuş, 15 kilo vermişim, yol uzamış ben yayan gelmişim, süvariler sanki peşimde atlarını kaybedip yayan koşmuşlar. bir tuzak. sen yuvarlanıp gidiyorsun sanırken bir soru ve cevap. bir gün öncesi ve bugün ve arada geçen zaman sırtımı bir üşüme alıyor, gözlerim doluyor. susuzum dayanılır ilacı yutuyorum. yaşam uzanmış önümde serpiliyor bir bir. ama bir tuzak.

Gözümden çıkan ışıkla karanlık maddeyi aydınlatacağıma inanırdım şimdiyse solgunluktan çürümek üzere olduğumu hissediyorum. Üstelik biyolojik ve takvimsel yaşım gencecikken daha.

Mecbur edildiğimiz hayat, sığdığı kadar. Bilinçsiz, doğru yönlendirmeden, vizyondan uzak çevrelerde iyi yapabildiğimiz yetenekli olduğumuz alanların üzerine gidip daha da gelişmek yerine daha "başarısız, kötü" olduğumuz iyi(!) kabullerin beynimize zorla sokulmaya çalışıldığı (haksız da sayınılmaz, yoksa aç kalacağız belli) sürekli gelecek kaygısıyla kendi karakterimiz arasında didinip durduğumuz tiksinç bir kurmacanın içinde debelenip bölünüp parçalanmaktan yoruldum.

tam simdi bir seyler olmamasi gereken gibi hissediyorum

Cırcır böceği ötüyor, huzurlu bir sesi var.

Ben cidden ne yapacağımı bilemiyorum ve kendi hayatımı şekillendirecek çok temel kararlar arasında bölünüp parça parça oluyorum, asla içime sinmiyor. Bir şey yapmaya yeltenince hep öbür ihtimal aklımı tutuklaştırıyor. Sonuçta da elimde hiçbir şey bulamıyorum. Size gerçekten neyin iyi geleceğine ya da ne yapmanız gerektiğine nasıl karar verebiliyorsunuz, yöntemleriniz nelerdir? Biraz bu konuda sohbete ihtiyacım var.

@betul hayirli olsun guzel zamanlar gecirirsin umarim orada

Vay be hayat dinamikleri hiç belli olmuyor, öylesine değişken...

kendimiz olarak varolamadigimiz yerlerden gitme cesareti icimizden eksik olmasin

debian, cosmos, spiral, nautilus, snail, zapatista... viva!

Baudelaire diyordu: “Her nerede değilsem orada mutlu olacakmışım gibi gelir.”

Show older
mas.to

Hello! mas.to is a general-topic instance. We're enthusiastic about Mastodon and aim to run a fast, up-to-date and fun Mastodon instance.